Een keten die zich niet zomaar laat meten
“Een groot deel van onze supply chain was eigenlijk een black box”, aldus Ann-Sophie. Met tienduizenden leveranciers en amper beschikbare productdata bleek nauwkeurige meting moeilijk. In het eerste jaar leverde slechts één leverancier een product carbon footprint aan.
Tegelijk evolueert die data continu. Nieuwe inzichten, nieuwe data en een groeiende maturiteit zorgen ervoor dat cijfers elk jaar verschuiven. Wat vandaag een baseline lijkt, is morgen alweer achterhaald. Een vast traject uittekenen wordt zo bijna paradoxaal.
Met 30.000 leveranciers wordt al snel duidelijk dat je niet alles en iedereen in beweging krijgt. “Je kunt al je leveranciers benaderen, maar dat levert zelden sterke resultaten op.” In plaats daarvan kiest imec voor focus. Niet iedereen tegelijk, maar een gerichte selectie: leveranciers die al verder staan, partners met een grote impact, en spelers waar nog veel potentieel zit.
Bij koplopers zit de hefboom in versnelling, leren van wat al werkt. Bij minder mature leveranciers begint het vaak bij de basis: uitleg geven, samen zitten, eerste stappen definiëren. “Soms gaat het gewoon over het uitleggen van scope 1, 2 en 3. Of samen kijken waar ze concreet kunnen beginnen.”
Van vragenlijst naar dialoog
Die aanpak vraagt ook een andere manier van werken. Vragenlijsten blijven een noodzakelijk vertrekpunt en geven een eerste beeld. Maar ze blijken zelden voldoende om echt vooruitgang te boeken. “Veel leveranciers verwijzen gewoon naar hun duurzaamheidsrapport, maar daarmee kom je niet tot op productniveau.”
De echte doorbraak ontstaat pas in gesprek. Dat betekent ook: voorbij de klassieke contactpersonen geraken. Niet alleen praten met sales, maar met mensen die inhoudelijk betrokken zijn: sustainability teams, LCA-experten of evengoed verantwoordelijken voor energie. Eens die aan tafel zitten, verandert de dynamiek.
“De gesprekken zijn vaak veel constructiever dan je zou verwachten.”
